-Czego ode mnie chcecie? Mam się nie wtrącać? Nic prostszego! Wolicie wykorzystać mnie do podboju tego wymiaru? Droga wolna! Ale chcę choć raz wiedzieć, co tu się wyprawia! - krzyczał nie wiedząc, czy ma się spodziewać odpowiedzi.

Spróbował poturlać się, doczołgać lub wspiąć w stronę kuli. Wydawało się mu to żałosne, ale musiał coś zrobić.

//Cenzura poszła za daleko :L
Ustawił się tak, żeby mieć szansę trafić w źródło - tak nazwał w myślach odkształcenie. Nie jakaś niewytłumaczalna abominacja, tylko źródło nadprzyrodzonej mocy.

-Tak, o mnie się nie martw... - wstał z pewnym trudem. Z pewnością miał parę siniaków, może jakieś złamanie - Jeśli kolejne trzy odkształcenia będą równie złe, to mogę nie wyjść z tego żywy. W to jest zamieszana jakaś wyższa siła - spojrzał na Sana, w nadziei, że półelf wie co robić lepiej niż on sam.

- A właściwe to w Karczmie nic się nie dzieje?

- A bo ja wiem? Wy ludzie jesteście dziwni! - zawołał krasnolud sprawdzając czy topór jest cały i zdrowy.

Walon po kilku głębszych łykach piwa rozejrzał się po Karczmie spodziewając się, że niczego ciekawego nie zobaczy.

Oghren spojrzał na niego nie pewnie.
- A zresztą szlag was, spadam stąd, na pewno gdzie indziej są ciekawsze rzeczy do roboty niż gadanie z ludźmi... Może odwiedzę moje państwo?

-Miło z twojej strony. Chodźmy do następnego źródła.

- Co? Jak to?! - zawołał krasnolud. - Wojny z kim?! To pewnie te przeklęte elfy!

- Ciekawe. - pomyślał Walon.
Zbliżył się do rozmawiających w celu pozyskania dalszych informacji.

Zacisnął zęby. Arena. Jak wspaniale Wyjął broń.
-Osłaniaj mnie tą swoją magią assasyna. Nie mam pojęcia, co może się tu wydarzyć.

- Niby z czego miałbym się nabijać? - zapytał Walon dosiadając się do mężczyzny.

Wkroczył na arenę z podniesioną głową, gotowy zwiać w każdej chwili.

- Słyszałem i widziałem wiele dziwnych rzeczy. Mów.

- Lewiatan mówisz? One w ogóle istnieją?

- Opiszesz go dokładnie? No i gdzie go widziałeś?

Zaczął rozkopywać kurz stopą. Jeśli coś miało eksplodować, to nie w jego twarz.

Stanął na nogi i rozejrzał się za swoimi ostrzami, które musiał upuścić lecąc w powietrzu.

Podniósł bliższe ostrze z ziemi i zaczął przyglądać się walce, czekając na odpowiedni moment do ataku bądź wygraną półelfa.

- Może i się zdziwisz, ale Ci wierzę.

- A więc... Co masz zamiar teraz zrobić?

- Nie chcesz tam wrócić? Dowieść prawdy?

Podbiegł do szkieleta wbić mu ostrze w plecy.

- Myślałem, że masz jakiś pomysł.

-Jak szybki ten szkielet może być?

- Ech...

-Więc może sprawdzimy, jak by to mówiąc, uciekając stąd w podskokach? Możemy potem wrócić z katapultą.

- Co? Dobre sobie! Wojny zawsze wywołują te przeklęte elfy! A potem wina spada na nas! Przodkowie się w grobach przewracają! - zawołał krasnolud machając rękami.
Elfka która siedziała przy ladzie zamyślona dopiero teraz go zauważyła, wstała i podeszła bliżej.
- Coś ty powiedział?
- O cholera! Co za paskudztwo! - krzyknął Oghren.
- Wyglądałabym inaczej gdyby nie wy!
- Jasne! Wy chude gnojki potraficie tylko zrzucać wszystko na nas!
- My?! Jak śmiesz! Ty brodaty śmierdzielu!
- O nie! Nikt tak mnie nie będzie nazywał! - wkurzony krasnolud wyciągnął topór, elfka cofnęła się i sięgnęła po swój sztylet.