Warknęła ze złością i ruszyła marszem do drugiego z wyjść.

Po drodzę natrafiłaś na pajęczyne. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt że blokowała cały korytarz wzdłóż i wszerz całkowicie zagradzając drogę.

- No masz... - Mruknęła do siebie i spróbowała jakąś ją zdjąć, zniszczyć, czy coś.

- Piękna prawda. - Usłyszałaś, a nad tobą prawie znikąd pojawiła się dzieczyna. Miała dwie dodatkowe pary kończyn i jak gdyby nigdy nic stała na suficie. Jedną parę rąk trzymała skrzyrzowaną na piersi, natomiast drugą gestykulowała niczym krytyk sztuki.

- Tkałam ją pięć miesięcy, ale z efektu jestem zadowolona. - Rzeczywiście, po dokładnym przyjrzeniu się we pajęczyne były wplecione przepiękne wzory.

//Wiesz przez ile porno musiałem się przekopać by znaleźć ten jeden obrazek? Za dużo.

Spojrzała na nią i przez chwilę stała nieruchomo, jakby osłupiała. - Niepotrzebnie... - Szepnęła po chwili, dalej wpatrując się w pajęczą kobietę.

- Niepotrzebnie? Twierdzisz że sztuka nie jest potrzebna? - Zeskoczyła na ziemie i stanęła przed tobą. Przewyższała cię o głowę z szyją, a na dodatek stanęła na placach. - Gdyby nie szeroko pojęta kultura bylibyśmy niczym jak pustymi skorupami. Zwykłymy zwierzętami nastawionymi tylko na konsumpcje i reprodukcje!

Pokręciła głową w wymowny sposób. - Nie to miałam na myśli. Niepotrzebnie tworzyłaś dzieło sztuki, skoro sama jesteś jednym z nich. I to jednym z piękniejszych. - Rzekła, lustrując rozmówczynię wzrokiem od stóp do głów i vice versa.

- Och...dziękuje. - Powiedziała bardzo speszona i wróciła do zwykłej postawy. - Miło czasem usłyszeć jakiś komplement. Niewiele jest nas, inteligentnych. Jestem Hewaglei, niezwykle mi miło. -

- Nazywam się Jeanette. Jean dla przyjaciół. Gdybym ich miała... - Zakończyła nieco ciszej, po czym ponownie podniosła nieco głos. - Wybacz, ale czas mnie nagli. Idę do Albedo, mam zadanie od waszego ojca. Nie chciałabym niszczyć twojego dzieła, skoro już wiem, że nim jest, a klatka schodowa jest zawalona. Nie znasz może jakiejś innej drogi? - Zapytała pospiesznie.

- Hmmm... do Albedo tak? Mam nadzieję że nie chcesz go zlikwidować ani nic, prawda? To jeden z niewielu rezydentów z którym można normalnie porozmawiać o sztuce.

- Ależ skąd. Mam mu tylko przemówić do rozsądku. - Odparła pospiesznie.

- No jeśli tak stawiasz sprawę... Padaj mi tę mapę - Wyciągnęła ku tobie dłoń.

Podała ją. I tak po takim czasie wiedziała, gdzie ma iść, gdyby pajęcza postanowiła jej nie oddać.

Z kieszeni wyciągnęła wieczne pióro i chwyciła je w prawą dolną dłoń. Po krótkiej chwili namysłu roziągnęła mapę za pomocą reszty kończyn i zaczęła niezwykle gładkimi r*chami rysować po niej.
- Chciałaś pewnie iść tunelem wentylacyjnym. Dobrze że na mnie trafiłaś, bo inaczej wpakowałabyś się w leże Ermyltiana. Wyobraź sobie, gigantycznego agresywnego żółwia i pomnóż tę wizje razy sto. Nieprzyjemne zwierze.

- Widywałam gorsze rzeczy. - Skomentowała, obserwując zdolności kartograficzne rozmówczyni. - Na przykład własną twarz w lustrze... - Dodała niemal niesłyszalnie.

- Nie widziałaś Majora Alicjo. Nie rozumiem jak Wiqy mogła się z nim spotykać. - Mówiła jeżdząc piórem po mapie niczym malarz po płótnie.

Zamilkła, teraz tylko obserwując pracę pajęczej.

- W męskiej toalecie jest zawalona podłoga. Tamtędy zejdziesz, a potem zdaj się na moją mapę. - Oddała ją tobie z uśmiechem. - Mam nadzieje że się jeszcze spotkamy. -

- ...I wtedy swobodnie sobie porozmawiamy. - Dokończyła. - Dziękuję. - Dodała, po czym ruszyła we wskazane przez rozmówczynię miejsce.

Cała podłoga była zawalona, a na lustrze było jedno z dzieł Hewagleii. Po gruzie łatwo można było zejść i wejść spowrotem na górę.

Przemieściła się więc na dół, bardziej zeskakując, niż schodząc, a następnie zerknęła na mapę.

Cała była pokryta w małych rysunkach. Dziewczyna dokładnie zaznaczyła wszystkie zawaliska, tunele wydrążone przez potwory, leża bestii i ,co najważniejsze, strzałki pokazujące drogę do Albedo.

Ruszyła więc za strzałkami, nie oglądając się za bardzo na inne ścieżki.

W końcu dotarłaś do dziwnego miejsca w którym strzalki wybiegają poza mapę. W miejsu ściany była ogromna dziura prowadząca do ciemnego tunelu.

Nie wahając się, ruszyła naprzód, nieco podkręcając przepuszczalność soczewek, by lepiej widzieć.

Na swojej drodze w dół tunelu natrafiłaś na wielką górę mięcha blokującą ci drogę. Gdy podeszłaś blisko odwróciła się w twoją stronę i warknął przeciągle odsłaniając swe ochydne oblicze.

- Och... - Cofnęła się o krok, nie za bardzo wiedząc, co robić dalej.

Monstrum zacisnęło pięści i zaczęło powoli zbliżać się do ciebie wolnym krokiem. Zanim jednak cokolwiek zrobiłaś, potwór krzyknął i padł na kolana.
- Idź, nic ci nie zrobi. - Usłyszałaś znajomy głos.

Ruszyła pospiesznie dalej, nie oglądając się na właściciela głosu, aczkolwiek próbując sobie przypomnieć, kim jest.

Dotarłaś o wielkiej jaskini całej pokrytej dziwnymi fioletowymi grzybami, które "szeptały" po zbliżeniu do niej głowy. W kącie jaskini był wielki kamienny tron, również w tajemniczych grzybach, na którym siedział sam Albedo.

Przyjrzała mu się. - No, to świetnie. - Stanęła w swej zwyczajowej, nonszalanckiej pozie, nie omieszkawszy założyć rąk. - Pakuj manatki, wyniosę cię stąd. - Dodała.

- Ciebie też miło widzieć. - Powiedział swoim mrocznym, lecz tym razem nieco sarkastycznym głosem. - Ja się nigdzie nie wybieram.

- Dlaczego? - Zapytała krótko.

- Tu mam prawdziwą władzę. Dzięki tym grzybom jestem w stanie wzmocnić swoje moce wystarczająco by wkradać się do snów każdego człowieka na powierzchni. O moich ziomkach niewspominając.

- W porządku. - Odparła beznamiętnie, kiwając głową, po czym usiadła na ziemi przodem do Albedo, objęła kolana przedramionami i wpatrzyła się w niego.

- Więc co teraz? Zostaniesz tu ze mną w schronisku, czy postanowisz wykonać swoją misję? A może wymyślisz coś jeszcze.

- Nigdy nie zamierzałam wykonać tego zadania. - Rzekła, nie spuszczając wzroku z rozmówcy.

- A mimo to pokonałeś te całą drogę przez podziemia jednego z najniebezpieczniejszych miejsc na świecie. Tylko po co?

Milczała przez chwilę. - Chciałam się z tobą spotkać. - Powiedziała w końcu.

- Lecz nie by mnie powstrzymać, tak? Wciąż nie znam twojego motywu, Jean. Wolę to usłyszeć z twoich ust niż z twoich myśli.

Zachichotała. - Powinieneś był to dawno temu zauważyć, głuptasku. Spodobałeś mi się. - Wyjaśniła.

- Czyli jednak. - Zaśmiał się krótko. - Do końca nie chciałem wierzyć, ale skrycie liczyłem że mi to powiesz.

- Lubisz zwracać uwagę kobiet?... - Szepnęła tylko w zapytaniu i dalej się w niego wpatrywała, w oczekiwaniu na odpowiedź.

- Cóż, może nie jestem już człowiekiem, ale wciąż jestem wrażliwy na piękno kobiece. - Odpowiedział.

- Hej! - Podniosła nagle głos. - To, że jestem szczera i nie boję się mówić co myślę, nie znaczy jeszcze, że możesz się ze mnie nabijać! - Rzekła pretensjonalnie.

- Nie nabijam się. Ja naprawdę uważam cię za piękną kobietę, a pamiętaj że widzałem cię bez maski.

- Jestem wrakiem porytym bliznami. Jeśli podoba ci się ktoś taki, musisz być porządnie stuknięty. - Rzekła bez cienia sarkazmu, czy żartu.

- A ty jesteś wręcz absurdalnie samokrytyczna. - Odpowiedzaił jej z uśmiechem.

Milczała przez chwilę, jakby siłując się z nim na wzrok, a po chwili roześmiała się. - Czyli doskonale do siebie pasujemy! - Rzekła rozbawionym tonem.

Również się zaśmiał. - Wiesz, mam pewien pomysł. Pewnie Doktor obiecał ci jakąś cenną nagrodę za przemówienie mi do rozsądku. Więc zróbmy tak, ja na jakiś czas nie będę się bawił we wchodzenie do ludzkich jaźni, a ty odbierzesz swoją zapłatę i, oczywiście jeśli będziesz chciała, wrócisz tu. Co ty na to? -