- Szlag! - zawołała kobieta, starając się znów zapanować nad statkiem.
- R2-C4, wyłącz wszystkie zbędne systemy. Odłącz działka, ogrzewanie i tym podobne. Całą pozostałą nam moc przekaż silnikom stabilizacyjnym, tarczom energetycznym i cząsteczkowym, systemom sztucznej grawitacji i innym które załagodzą ewentualny upadek!

Droid wykonał zaledwie połowę żądanych czynności gdy okręt zdrowo łupnął o ziemię.

-Cholera...

Powiedziałeś to i przy okazji zauważyłeś jakiś statek spadający z nieba, jakieś pięć kilometrów od Waszej obecnej pozycji.

-Dobra chłopcy, idziemy tam. To chyba Komando.

Ashara do końca robiła co mogła, a potem tylko krzyknęła gdy statek wrył się w ziemię. Kobieta zaczęła poruszać kończynami, chcąc sprawdzić czy nic się jej nie stało (o ile nie straciła przytomności).

Korobov:
- Ja się choćby wychylimy to te działka poślą nas do piachu szybciej niż wkurzony rankor. - zaprotestował jeden z żołnierzy.
Rafael:
Właściwie to straciła przytomność, ale na krótką chwilę. Obudziła się dość szybko, gdy poczuła jak jakieś wielkie, ale delikatne dłonie wyciągają ją z zaplątanych pasów bezpieczeństwa.
Tak czy siak była cała, jeśli nie liczyć kilku siniaków i zadrapań.

-Eh ku*wa przygwoździli nas.

- To ustaliliśmy już wcześniej. - potwierdził porucznik.

-Wiem, ale nie cierpię siedzieć bezczynnie...

- My jesteśmy z Piechoty Mobilnej Sojuszu, więc coś o tym wiem. - rzekł porucznik.
//Nic się teraz nie stanie, więc jeśli nie masz zamiaru wprowadzić w życie jakiejś wymyślnej strategii to proponuję czekać na Rafaela.//

Taktyka

Znaczy się, siedzymy w okopach, ale wiadomo, o co chodzi.

Rozejrzała się dookoła chcąc sprawdzić jak bardzo uszkodzony jest statek i czy jest szansa na wydostanie snajperki.

Korobov:
//Śmieszek.///
Rafael:
Właściwie to pierwszą rzeczą jaką dojrzała był postawny Besalisk, który wyplątał ja z fotela swoimi czterema wielkimi łapami, a później odstawił na ziemię.
Karabin był cały, ale o statku nie możesz tego powiedzieć. Będzie trzeba jakoś przenieść go na większy okręt i odstawić na stację "Nadzieja," bo chyba tylko tam zdołają go naprawić.
Poza tym zauważyłaś jak bliżej nieznany Ci mężczyzna klęczy nad Twoim droidem i majstruje coś przy jego obwodach.

- Da się go przywrócić do użytku? - zwróciła się do majstrującego przy droidzie mężczyzny, wpierw ładnie dziękując Besaliskowi za wygrzebanie jej z wraku.
// Nie wiem czemu ale Besalisk od razu skojarzył mi się z "Kompanią Zmierzch" :D //

//Przeczytałem cztery razy i to ta książka zainspirowała mnie do stworzenia tego PBF'a.//
- Może i jeszcze podziała, ale tu go nie naprawię. Oberwał czymś w czasie kolizji. Dość mocno. - rzekł człowiek. - I chyba sfajczyły mu się obwody. Ale mechanicy z "Nadziei" działają cuda.
- Szefie! - rzucił do niego wyłaniający się właśnie z ładowni Nikto. - Mamy dwa tuziny sprawnych żołnierzy. Do tego sześciu rannych i piątka martwych. - zameldował.
Besalisk pokręcił ponuro głową i poszedł z obcym.

Ashara tylko skinęła głową i zatknęła karabin za plecy. Była gotowa do drogi i czekała aż komandosi się zbiorą. Chyba że któryś z nich wspomni o jakimś zwiadzie.

W końcu pojazd opuścili wszyscy: Ty, sprawni komandosi oraz ich ranni i martwi towarzysze.
Z dwudziestu czterech w kierunku celu ruszyło dwudziestu. Czwórka została by zająć się rannymi i pochować martwych.

Togrutanka ruszyła za komandosami, cały czas czujna i gotowa na podjęcie natychmiastowych kroków w razie niebezpieczeństwa.

I zbliżaliście się tak do wzgórza, z którego pruły działa, artyleria przeciwlotnicza i E-Weby.

Wyjęła lornetkę i zaczęła się bliżej przyglądać wzgórzu, chcąc dokładniej widzieć stanowiska ogniowe nieprzyjaciela.

Trzy ciężkie działa na szczycie, otoczone wianuszkiem działek przeciwlotniczych i ciężkie blastery E-Web na niższych partiach wzniesienia.

Wził lornetkę i patrzy na tamtą grupę.

//Nawet nie wiedziałeś, że się zbliżają, ale ok.//
Dwudziestu jeden żołnierzy różnych ras, z różną bronią, idą w Waszym kierunku.

-Bez obaw Chłopcy, kawaleria przybyła...

- Co? Kto? - zapytał zdezorientowany porucznik.

Dał mu lornetkę i pokazał kierunek.
-Kiedyś jeździliśmy na wierzchowcach...

Ashara po przypatrzeniu się wrogim fortyfikacjom, zwróciła się do Besaliska:
- Macie jakąś cięższą broń? Wyrzutnię rakiet, granatnik, moździerz?

Korobov:
- Faktycznie. Daj im jakiś sygnał, a ja powiadomię resztę.
Rafael:
- Dwa granatniki i wyrzutnię rakiet.

Strzelił do góry, a hełmem zaczął nadawać zajączki w ich stronę.

Korobov:
//Jakie zajączki? ._.//
Strzeliłeś.
Rafael:
Zarówno Ty, jak i pozostali komandosi, zauważyli ludzką sylwetkę i wystrzał z podnóża wzniesienia.

//Czy tylko ja robiłem odbicia lusterkiem albo zegarkiem na lekcji w czyjąś stronę?

//To mogłeś mówić od razu, że o to chodzi.//

- Zasięg skuteczny? - dalej dopytywała Togrutanka, gdy nagle coś przykuło jej uwagę. Najpierw ktoś zaczął posyłać w ich stronę zajączki, a po chwili dołączył do tego wystrzał. Z racji tego, że to wszystko widać było u podnóża wzniesienia, nietrudno było się domyśleć, że to sojusznicze oddziały.

I morsem zajączkami "Nie podchodźcie za blisko, skoszą was. Porucznik Jeronimo, CT-2354".

//To Wy się komunikujcie, ja na razie nie przeszkadzam.//

-Czy ktoś tam to jasnej cholery jest?-morsem.

Ashara niezbyt lubowała się w alfabecie morsa, ale zrozumiała przekaz. Sęk w tym, że nie miała hełmu, ani niczego gładkiego, by móc odpowiedzieć.

//Ma lornetkę w sumie... Albo wibroostrze... Albo może zaczą strzelać, by nadać wiadomość.

//Korobov dobrze mówi.//

Ashara korzystając z makrolornetki zaczęła nadawać sygnał odpowiadający "20 Komandosów i jeden snajper. Na razie nie podchodzimy".

Za pomocą hełmu.
-Snajper? Zajebiście, niech wytłucze obsługi E-Webów i szutrmowców. Powinno pomóc. Wtedy Turbolasery to pikuś.

//Jak postanowiliście grać, to też tutaj.//

//Jeśli nie będziecie tu grać to nie będę miał kogo ratować bombardowaniem orbitalnym czy coś :P//

//CZekam na Rafała, mnie nie obwiniaj, że jak się wychyli, to oberwie...

// Kubuś ty mi powiedz jak podchodzisz do kwestii zasięgu snajperek w SW. Bo Wookie podaje mizernie śmieszkowate 500 metrów, co jest żenujące... //

//Za dużo to, to nie jest. Ile byłoby dobrze?//

// Dla wielkokalibrowych snajperek w realnym świecie jest to jakieś 2000 metrów, ale myślę, że 1500 metrów byłoby optymalnym zasięgiem... //

//Czyli 1500 m.//

Ashara jeszcze raz przytknęła do oczu lornetkę i na podstawie obserwacji wielkości oglądanych stanowisk E-webów oraz pobliskich drzew, po podstawieniu paru prostych wzorów matematycznych stara się obliczyć szacowaną odległość do celu, czyli właśnie stanowisk ciężkich karabinów blasterowych.